fragment 15

„Ale zanim pójdę chciałbym powiedzieć ci, że: 

Miłość to nie pluszowy miś, ani kwiaty. 

To też nie diabeł rogaty. 

Ani miłość kiedy jedno płacze 

a drugie po nim skacze. 

Miłość to żaden film w żadnym kinie 

ani róże, ani całusy małe, duże

. 
Ale miłość - kiedy jedno spada w dół, 

drugie ciągnie je ku górze...”

(Strachy Na Lachy, piosenka: „zanim pójdę”)

**********

     I co teraz? Krystian pomyśli, że wróciłam z poczucia winy, albo z litości. A jeśli coś pójdzie nie tak? Znowu targnie się na swoje życie? Będziemy żyć jak na tykającej bombie. On na pewno przestał mi ufać, stracił wiarę we mnie, w moją miłość do niego i będzie się bać, że któregoś dnia wróci do domu, a ja znowu ulotnię się. Ja natomiast będę się martwić jeśli np. gdzieś się zasiedzi, z kimś zagada. Spóźni się, a ja wpadnę w panikę.

**********

     Sara pożyczyła mi swój czytnik e-booków. Zapewniała, że chwilowo nie jest Jej potrzebny.

Z jednej strony żałowałem, że przez ten czas tyle się u Niej wydarzyło, a ja nie miałem o niczym pojęcia, z drugiej nawet nie zapytałem o ten czytnik. Przyjąłem do wiadomości, że go ma i już. Niby nic takiego, a jednak świadczyło, że coś się między nami popsuło. Za mocne słowo. Na pewno zaszła zmiana. Chyba mam chwilowo (?) dosyć tych wszystkich rewelacji, o których dowiaduje się prawie każdego dnia i staram się już nie dociekać, nie zadawać więcej pytań.

     Ale poczułem coś, gdy usłyszałem, że mój brat pomagał Jej go wybrać, kupić. Zazdrość? Wyobraziłem sobie jak doradzał, gdzie, w jaki sposób, na przykład ich rozmowę w sklepie, albo u Sary w domu.  Coś ich łączyło. To była przyjaźń? Myślę, że tak. Raczej nic więcej. Natan pewnie chciałby Ją bzyknąć, jak każdą, ale miał marne szanse. Ona nie jest taka. Jego gadki nie zrobią na niej wrażenia. A może zrobiły? Wątpię, ale pewności nie ma. Czyżbym nie ufał Jej, podejrzewał Ją o najgorsze, bo wykręciła mi numer i odeszła? Niby to nie Jej wina, a jednak może miała inne wyjście? Sam nie wiem jak załatwiłbym tę sprawę, gdybym był na Jej miejscu. Ja też miałem wybór – żyć, albo skończyć to. Wybrałem to drugie. Ktoś kto nie miał takiej „zawężonej rzeczywistości” jak ja nie zrozumie dlaczego wybrałem śmierć.

     Nie wiem co się ze mną dzieje od kiedy poznałem Sarę. Nawet, gdy między nami było źle lepiej znosiłem to jeżeli była. Wystarczyło, że no po prostu była gdzieś obok. Wystarczała nawet sama jej obecność w mieszkaniu, podczas wykładów. Po jej odejściu działo się ze mną coś, czego nie jestem w stanie wytłumaczyć (sobie, innym), coś o co nigdy bym siebie nie podejrzewał. Zabrała swoje rzeczy, nie było Jej i odechciało mi się wszystkiego.

     Patrzę (podejrzliwie) na nich – na Sarę i Natana - i nie widzę nic niepokojącego.  Zachowują się normalnie, nawet, gdy przez przypadek w tym samym czasie mnie odwiedzają. A może nie przez przypadek?

     Natan nauczył Ją obsługi tego urządzenia? Jeśli tak to gdzie? Bo nie w sklepie. Może w jakimś lokalu? Albo w mieszkaniu? Popadam w paranoję, mieszkanie i mieszkanie.

     Pocieszał Ją? Przytulał? Pewnie płakała między innymi z powodu Filona. W pewnym sensie zajął moje miejsce. Kiedyś to ja jeździłem z Nią do lecznicy, do weta i  pomagałem kupować na przykład różne urządzenia. To ja byłem od tego. Poszedłem w odstawkę?

     I poleciał do Niej? Za Nią? do Jej ojca. W jakim celu? Co tam robili? Razem, czy osobno? Jestem strasznie ciekaw, chociaż z drugiej strony obawiam się, że odpowiedzi na te pytania mogłyby być zbyt przykre, nie po mojej myśli.

**********

- Ciasto mi przyniosłaś? Dzięki! Moje ulubione. Dlaczego tak mało? – Krystian ucieszył się, niestety nie na mój widok, a z powodu ciasta, które przyniosłam.

- Upiekłam całą blachę, ale resztę zaniosłam pielęgniarkom. Ty możesz dostać w domu.

- Dom to nie cztery ściany. Tworzą go, ci którzy w nim mieszkają.

- Wiem. I też tak uważam. Co zamierzasz po wyjściu ze szpitala? – spytałam Krystiana.

- Muszę coś wynająć. Nie wrócę do naszego, mojego dawnego mieszkania.

     Nie wiedziałam co powiedzieć. Najwidoczniej nie brał pod uwagę bycia ze mną. Ale chciałam się upewnić.

- Może zamieszkasz z nami? – powiedziałam. Zabrzmiało to jakoś tak nieśmiało, niepewnie.

- Z wami? Nie, dziękuję. To jakiś test?

- Nie, ale gdyby to był test to byś go nie zdał.

- Jak sobie wyobrażasz wspólne mieszkanie? Ja, ty i …

- Już sobie nie wyobrażam.

W pośpiechu opuściłam pokój.

**********

     Krystian siedział na fotelu. Głowę miał pochyloną. Opierał ją na rękach. Palce wsunął pod włosy.

- Krystian! Co się dzieje? Pogorszyło ci się? – Natan zaniepokoił się na widok brata.

- Można tak powiedzieć.

- Zawołam lekarza!

- Nie! Nie potrzebny mi lekarz. To nie o to chodzi.

- Więc o co? – spytał Natan.

- Możesz sprawdzić, czy cię ma po drugiej stronie tych tam zamkniętych drzwi? – Krystian wskazał bratu drzwi na korytarz.

- Nie, nie mogę.

Natan rozsiadł się i nie zamierzał iść sobie dopóki nie dowie się skąd u Krystiana taki nastrój.

- Chcę  pobyć sam. Czy musicie ciągle tu przychodzić?

- Chodzi o Sarę, prawda? Widziałem jak stąd szybko wyszła, bardzo smutna. Tak pędziła, że nie zauważyła mnie, nie odpowiedziała na moje „część”.  To nie w jej stylu.

- Dobrze ją znasz. Dogłębnie?

- Wyjaśnię ci coś brat. Nie muszę ci się tłumaczyć, ale wiedz, że ja o niej nie myślę w kategoriach łóżkowych. – zapewnił go Natan.

- A jak?

- Traktuję ją jak siostrę, kuzynkę.

- Trudno mi w to uwierzyć, ale niech ci będzie, że taki właśnie jest twój stosunek do niej. Zaproponowała bym zamieszkał z nimi. Powiedziała cytuję: „Może zamieszkasz z nami?”. – wyjaśnił bratu Krystian.

- No i?

- Tępy jesteś? Czego nie zrozumiałeś? – Krystian tracił cierpliwość.

- Nie ruszają mnie te twoje docinki pod moim adresem.  Od kiedy tu jesteś zrobiłeś się złośliwy.  Co sobie pomyślałeś? Że z kimś mieszka? Z jakimś facetem?

- A ty jak byś to odebrał?

- Nie wiem, ale jednego jestem pewien. Mieszka z osobnikiem płci męskiej.

- Wiedziałem…

- Gówno wiesz! Jesteś niedoinformowany. Wcześniej ten osobnik nie przeszkadzał ci. – kontynuował Natan. Pomyśl logicznie i na spokojnie.

- Co ty znowu pieprzysz?

- Mieszka z kotem. Zapomniałeś?

- Filona miała na myśli?

- Tak geniuszu. Dla niej ten sierściuch jest jak członek rodziny. Powiedziałeś, że nie chcesz z nimi zamieszkać? – Natan zaakcentował „z nimi”. - Nie musisz mi dziękować. Odkręć to.

- Wystraszyłeś się. powiedział Krystian.

- Kiedy? Czego?

- Gdy tu przed chwilą wszedłeś. Powiedziałeś Krystian, nie Krystek.

- Braciszku! Bo cię palnę.